|
|
آرشیو موضوع نوشته های متفرقه
تو در خوابهایم مهربانتر از بیداری هستی شاید تو را به اندازۀ تمامی تصورات باطل بیداری ام اشتباه دیده ام شاید رویایم واقعیت دارد شاید بیداری ام یک وهم دیرپاست تو در رویایم به من لبخند زدی و روح من به پرواز درآمد در روزگار بیداری اما همیشه جای لبخند تو خالی بوده است پس زین پس به رویا بیداری می جویم که تو را مهربانتر و حقیقی تر یابم ۱۰ مرداد ۱۳۸۷
ستاره های کوچک آسمان بزرگ ! حسرت را در دلهای بی قرارتان می بینم که به “یاران” من نگرانید و می بینید که هیچ نوری درخشنده تر از دلهای آنان در تاریکی زندان نبوده و نیست .ای مردم شریف شهر من !اگر شبی به ماه نگاه کرده اید بدانید که روح بلند یاران من از آن رو جسم را در زیر ظلم ستمکاران جا نهاده که ماه کامل شب این سرزمین را ستایش کرده است ای ایرانیان ! یارانی به بند کشیده شده اند که جز به مهر نگفته اندکه جز به عدل نرفته اند و بی مهری ایران ، اکنون تاوان شان است که بی عدلی صاحبان این مرزو بوم حال پاسخشان اینطور داده است. ای وای بر من که خطا گفتم ! که صاحب این مرز و بوم شمایید ایرانی که آزاد است و آزاده خواهد ماندایرانی که نخواهد گذاشت لشگر جهل بر او بتازد که به ستایش ایزد بزرگوار قرنها و هزاره ها دست به آسمان بوده است حال چگونه می تواند ببیند دستانی که جز به ستایش آن محبوب بلند نشده و مگر برای دستگیری آدمیان به کار نیفتاده - و دیگر همگان از دوست و دشمن این را می دانند - چنین در بند دیوان گرفتار آید ؟باز هم خطا کردم!دیوان نه ،اینان نمی دانند که چه می کنند و اگر می دانستند آنی این خواری و پستی را بر خود نمی خریدند و نام خود را به این ننگ و عارنمی آلودندآری ،اینان اسیر نادانی اند و هر کسی می تواند اسیر نادانی باشد من ، تو ، و اگر من و تو نیز بنشینیم و کاری نکنیم کمتر از اینان نیستیم که بار سنگین تعهدی دشوار بر دوش ما گرانتر از آن خواهد بودو اگر این بار را خود خواسته از دوش بازکرده ایم و بی خیال نشسته ایم بدانیم که هر انسانی روزی ساعتی لحظه ای شاید در حریم خلوت خود خواهد دانست که حقیقت چیست و خواهد فهمید که او در حق حقیقت چه کرده است ای آسمان وسیع بی ستاره ! مرا ببخش که آنچه در خور است ننگاشتم انیسا دهقانی
باد وحشی ِ بی خانمان پنجره های سرسختی ِ مرا به لرزه انداخته است با ضرباهنگهای سنگین ِ خویش بر شیشه های باورم می کوبد . …طوفان برگها و شاخه ها …. - در سکوت ِ خواب اندودِ شبی خفته طوفان باورها و بندها - در فضای ذهنی غمگین و وابسته همه چیز به هوا می رود در هم می پیچد … … … و حال آماده تر هستم صدایی مرا به خویش می خواند: بر عهدی که ندانسته بربستی دانسته بایست دیگر وقت ِ دمیدن خورشید است…
آن کس را مانندم که در چشمانش نگاه کودکی جامانده و لبانش لبخندی پیرانه می زند.
۸۶/۱۲/۱
مرا دو خانه هست خانه ای در شهر خانه ای دیگر در صحرا اینجا سقفم از آهن است و سنگ و فراتر از آن باز سنگها و آهنها اینجا با جسم و با روح زنده ام. سقفم آنجا لیک آسمان ِ آبی ِ تنهاست و فراتر از آن باز آسمان - نیلی ِ گستردۀ تنهایی . آنجا با روح زنده ام و آزادم آزاد از بارِ استخوانها از چارچوبها درها دیوارها . مرا در صحرا خانه ای است آنگونه که در رویایم خواسته ام رویایی که به حقیقت نزدیکتر است
چرا که من آن خانه را به بهای گزاف ساخته ام نه به آجر غرورها و سیمان سستی ها پنجره اش به آفتاب یقین گشوده می گردد نه به سایه روشن ِ وهم و گمان روشنایی اش نور ادراک است و تاریکی اش جولانگاه ستارگان در آنجا عطر زنبقهای وحشی بنفشی ِ ریزه گلهای صحرایی و نجوای نسیمی بکر مرا به عشق ورزی راهنماست روحم آزاد است مِهرم آزاد. موسیقی ِ شفاف دشت دعای بلند سحرگاه
فریاد خوشبختی ِ روحی که کالبدش را رها از دیوار ِ نتوانستنها گذر و به پونه های خودروی قناتی تنها - که بویی آشنا و قدیمی دارد - سلام کرده است. جسم خسته ام به این خانه می آید وروح تنهایم به آنجا و پر شوق ترین لحظۀ انتظار آن است که جسم و کاشانۀ جسم هر دو ویران شود ، - نه به مرگ مقدّر که به مرگی خودخواسته - و مرا با کلبۀ صحرایی خویش وصلتی جاوید باشد. ۸۶/۸/۲۳
من کودک زباله گردم من کودک سیاهه بندم صورتم سیاه خانه ام تباه خانواده … آه! روز من به شب نمی رسد اگر روزی ام از زباله بر نیاید ُ هنوز دست من به آستان در نمی رسد ! شام من به سر نمی شود اگر مرا پاره های نان وکفش و روزی ِ تو در نیاید ُهنوز دست من به دامن خدا نمی رسد ! و تو مرا ندیده ای و هرگزم امید دیدنی نبوده است و این نشان بودن تو است و آیۀ نبودن ِ منی که نیست !
درون سینه ام دلی به رنگ آسمان طپش زنان و بی صداست درون سینه ات دلی به رنگ شور و شهر زندگی درون سینه ات دلی ز تارِعشق پود شوق پر نواست درون سینه ام دلی ز تارو پود ِ دود بی تفاوتی هرزگی به رنگ آنچه تا کنون ندیده ای بی جلاست بی صداست ! در سرت چه هست ؟ آرمان رویشی دگر آرزوی خواهشی دگر و من : روز پر نکوهشی دگر ! در سرت چه هست جز هوای مدرسه ؟ جز صدای زنگ فارسی … مشق مدرسه هیاهوی بچه های مدرسه … مدرسه مدرسه وای … مدرسه و من تخته بند ِ موج سرکش زمانۀ ستمگرم قلب تو برای مشق می طپد و بازی ِ حیاط مدرسه قلب من برای پول ِ خوردن وعده ای غذای خشک در هوای خانۀ کثیف پر زباله ام و یا در کنار کوچه ای که کار من در آن به انتها نمی رسد ! فکر تو تا کجای زندگی می رود و فکر من تا کجای این تن ِ شرمگین خسته ام ! تو کودک ِ غنوده بر ناز و نعمت و نیاز تو آدم ِ بزرگ ِ شهروند ِ ناز ! اگر قدم به امتداد جادۀ زمانه ام گذاری و به خانه ام گذرکنی وای ُ وای ُ وای غبار زندگی ِ من که بر کنار کفش چرمی ات نشسته است جلای خانۀ تو را خدشه دار می کند ، بوی عطر تو که روزگار من از آن تکان نخورد از تعفن زباله های روزگار من فرار می کند ! تو آدم ِ نشسته بر هراس و حرص تو آدم غنوده بر هوی و آز و من در این کلبۀ گچی ِ بیچراغ ِ خود نه هیچ دارمُ نه پوچ نه آب دارمُ نه رنگ هر دم آماده ام به کوچ کوچ از این زمانۀ ستمگرِ چموش کوچ از این زباله دانی ِ خموش از میان چشمهای آدمان ِ کور دل کوچ کوچ کوچ و تو بدان ! تو که نام خود نهاده ای به قهر و کین به ادعای پر هوا “آدمی ” بدان که نام من هم “آدمی” ست آدمی چون تو و هر آنچه تو از آن ِ خود خوانده ای و کرده ای و فکر کن فکر کن اگر جای من وَ تو در آن نخست روزِ آفرینش ِ ازل در آن زمان ِ بی زمان ِ بی زمان به نام ایزد و خدای مهربان به گونه ای دگر رقم نهاده می شد و من و تو تا کنون هزار چرخ می زدیم تو کجای این زمانۀ شلوغ جای می شدی و من کجا ! شایدم تو به آغوش این زباله ها و من میان پرنیان بوسه ها آخر این ظلم رخوت و غرور تا کجا ۲۹ بهمن ۱۳۸۶
از سلاخی احساس بر سنگفرش باز ذهن چه حاصل تا کی می توان نوررا درظلمتکدۀ کلبۀ تنگ و خفقان خانۀ بی رنگ پنهان داشت ؟ مگر عقل به تنهایی می تواند نجات دهندۀ کسی باشد که خدایش عاشق نامید و عاشقانه آفرید ؟ مگر درد می تواند زیور قلبی نباشد که خدایش آراستگی را بدان نامید ؟ دل بی درد ذهنی سرد می آفریند.
در حیاط خانۀ استیجاریمان پرنده ای می خواند ، بی گمان بلبلی است ، باقیماندۀ یغمای برجهای بلند و یورشگران کوه و کمند بازماندۀ خیل پرندگان دماوند آتش به دل ، دماوند سرما به سر ای بلندای پوشیده در زمهریر ِ درد و زمستان بیداد ! دماوند پیر به عمر مار به دوشان و آهنگران ! به عمر ظلم و آزادی گفته اند آتشی به دل داری و زیر خاکسترش نهان می داری مگر این فریاد دیرپای ماندگار را با سکوت سازشی هست ؟ مگر این آینۀ پر غبار ِِ پرزنگار را جلا نمی توان نمود ؟ تو از قانون وحشی طبیعت ِ خود پیروی می کنی نه از قیدهای دنیای آدمی چه کسی را یارای ممانعت از فوران تو بوده و هست ؟ چه چیزی تو را از غریدن و شوریدن و فریاد ، باز می دارد ؟ چرا این آتش زیرخاکستر ِ سالهای برف و یخبندان و بوران را به آسمان نمی پاشی ؟ نکند که این سرمای عاشق کش ، هیکل ستبر و سترگ تو را به کابوس انجماد و استثمار برده است ؟ نکند که لاله های وحشی دامن سبز گسترده ات به داغ مرگ تو از گور سر برآورده اند ؟ نکند به گور خفته ای و گوش نمی دهی ؟ نکند که چون من زنجیر بند ِ شایدها و بایدها گردیده ای ؟ از بند درآی و دماوند ِ من باش ! سر برون آورده به مهر ازگل برون آی و همدل شو ! که من و تو هردو آتشی به دل داریم زیر خاکستر خاطره های کهن. فراموش شده تاریخ ایران زمین. فراموش کرده تاریخ زخمهای دیرین ، از یاد برده خاطرۀ دردهای شیرین. باران شسته پنجره های باز سالهای کودکی . ای دماوند پیر به عمر ظلم به عمر عشق به عمر شوق به عمر اشک سرافراز سرسپردۀ تاریخ ِ ظلم خیز ! به پا خیز ! تا بدانم هنوز شعله ای آتشی در زیر خاکستر سرد و سکوت سخت تو گرم و سرخ می جوشد تا مرا نیز یارای قیام باشد آگاهانه آزادانه
تا بلندای سر به آسمان کشیدۀ تو در آسمان باقیست ریشه های بودن من در زمین محکم است. ۴ اسفند۱۳۸۶
در تقویم سه صفحه بیشتر به آن ساعت نمانده است با ور کنم یا نکنم سه صفحه بیشتر نمانده است سه برگ تا برگی نو سه برگ تا روییدن برگ بر درختان برهنۀ برگستان ِ بی برگ یک… دو… سه… ۱۳۸۸ عید روزی نو از سر گرفتن آئین نوروز عیدی ِ کودکان ِ بی غم کتاب مقدس دعای تحویل سال
اشکهای بی دلیل لبخندهای پر ملال قلب در لرزش بی طپش بوسیدن روی و آرایش موی و نازکی ابروی گشودن پنجره به انتهای زمستان بستن درب به غمهای دیرپا گشودن چشم به رویای فردا باور به عادت ِ تکرار باور تکرار باور تکرار…
ایران درتب و تاب است تکراری امید و عشق سراب است تکراری مُهر به پیشانی و مِهر در زباله دانی مُهر به تقدیرنامه و مِهر به روزی دگر حواله و مِهر پیکری هزارپاره … ورق می زنم و زمانه ورق نمی خورد آب می شوم و آب از آب تکان نمی خورد برگ می خواهم و بی برگی امان نمی دهد امان می خواهم و مجال نیست مجال می طلبم و یار نمی خواهد
یار یار یار
نگاه می کنم و تاریکی نمی گذارد راه می روم و سنگلاخ همچنان در رو به رو می دوم و جاده به انتها نمی رسد ای وای اگر راه را بیراهه انگاریم ای داد اگر یار را بیگانه پنداریم گذشته، آینۀ مجازی ِ راهِ رفتۀ من تا بدینجا - بدین چهار راه ِ بی شکی و بی تردیدی - هر کجا نشانی دیده ام راه را دیده ام ، نشانهای راه نما ، کدام نشان بوده است که چشمان من دید و دیگر چشمها ندید؟! و یا بر عکس ؟ نمی دانم چرا راهها اینگونه از هم جداست راه نیکی و راه نکوهش راه غرور و راه فروهش ….
با خویش وفادار می مانم و یار ! با راستی : امانتدار
با خود اندیشیدیم که آیا تا چه حد نوشتن می تواند یخهای روح من را آب نماید ، آیا چقدر نوشتن ، تسکین ِ دردهای کهنۀ روزگار من است ، می دانم بوده اند کسانی که آنچه خواسته اند را ننوشتند و تنها کار کردند و کار و کار .. .ساختند و سوختند و ساختند… به دلدارها دل نباختند .. با رخوتها و سستی ها نساختند… من هم می توانم عمری بنویسم و روح خود را تسکینی باشم کوتاه و میرا. می توانم باز هم بنویسم و باز هم بنویسم … اما آیا این نوشتنها و باز نوشتنها پنهان شدن در پس ِ رخوت ِ تنی رخوت خواه نیست ؟ آیا این نشستنها و نوشتنها رهایی از عبوری سخت از مسیر دردناک ِ دردهای بشری منتظر نیست؟ فرار از کوره راه ِ ارتباطی راستین در دنیای ناراستی ها ؟ تن دادن به تنپرور ِ خودخواهی ِ تن ِ من ؟ …. می نویسم چون دوست دارم ، چون عشقی بانوشتن درمن جریان یافته است ، سالهاست که چنین بوده ام . - از تنهایی نگریخته ام که به تنهایی رو آورم . نوشتن دریچۀ دنیای تنهایی من بوده است . تنهایی نیاز هر روزۀ من شده است – وفادار می مانم . به پیمان خود با یار خود وفادار می مانم . می نویسم نه چون رهایی را می خواهم … چون در بند ِ دردِ دنیایی ، رها شده ام… آزاد ِ آزاد ِ آزاد.
باید چشمانی بازتر داشت و ذهنی هشیارتر تا هنگامی که از خانه به بیرون می رویم بتوانیم چنان رفتار کنیم که مؤثر باشیم نه متأثر. چه بسیار که از درب این خانه بیرون رفته ام و دوباره باز گشته ام بدون اینکه ذره ای به آنچه بیرون از خانه دیده و یا شنیده بودم بیاندیشم. ولی از امروز با دیده ای بینا و گوشی شنوا و وجدانی آگاه و قلبی متذکر پا به کوچه و خیابان می گذارم. می خواهم چیزهایی را ببینم که تا به حال ندیده بودم . آیا امکان دارد ؟ اگر می گوئید نه ، پس به دنبالم بیایید تا ببینید در این شهر شلوغ ِ بی در و پیکر چه ها می توان دید و شنید و مهمتر از آن ، چه ها می شود گفت و انجام داد ! |
|||||||||||||||||||||